xaotikh-katastash

feggarogitemenii

assseme

Μαμά, τα λουλούδια μου μαράθηκαν.

Source: assseme

Τα μάτια μας κολλαν’ κι αναζητάν το ιδιο βλεμα σ αλλα μάτια…

Μέχρι το φώς να βρούμε

kai-meta-efyge

Είναι μεσημέρι και κάθομαι στη στάση του λεωφορείου περιμένοντας να παω σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα σχολείου. Δεν υπάρχει κανείς τριγύρω και η μικρή πλατεία είναι κενή. Κοιτάζω κάτω και ψάχνω τα ακουστικά στη τσέπη του μπουφάν μου. Καθώς τα ξεμπερδεύω ακούω τα βήματα κάποιου να έρχονται όλο και πιο κοντά. Στρίβω το κεφάλι μου και σε βλέπω να περνάς βιαστικά το δρόμο. Σε κοιτάω και γυρίζω γρήγορα απο την άλλη. Νομίζω με κοίταξες και εσύ. Από μέσα μου εύχομαι να μη θέλεις να πάρεις και εσύ το λεωφορείο και άρχισα να σκέφτομαι πόση ώρα είναι το σπίτι μου με τα πόδια από εδώ. Βλέπεις δεν αντέχω να σε βλέπω, πονάει. Ξάφνου ήρθες και έκατσες στο παγκάκι δίπλα μου. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Έχω χλωμιασει. Είσαι τόσο κοντά. Μυρίζω το άρωμα σου και θυμάμαι τη γεύση του όταν φίλαγα το λαιμό σου. Γυρίζω το κεφάλι μου για να δω σε πόση ώρα θα έρθει το λεωφορείο. 25 λεπτά. Ξαφνικά ακούω τι φωνή σου. “Τι κάνεις;” Δεν κατάλαβα αμέσως οτι μίλαγες σε εμένα. “Μία χαρά εσυ;” “Καλά… ξέρεις… δεν θα έπρεπε να το πω αυτό μα, μου έλειψες”. Σε κοίταξα βουβή. “Συγγνώμη” είπες χαμηλόφωνα και ακουμπήσεις το χέρι μου. Σε κοίταξα και τα μάτια μου ήταν βουρκωμένα. Και τότε συνέβη. Ξαφνικά με φίλησες και όλα μαύρισαν γύρω. Ή μάλλον, όλα φωτίστηκαν. Περίμενα τόσο καιρό αυτή τη στιγμή. Να γευτώ ξανά τη μυρωδιά σου. Να ακουμπήσω το πρόσωπο σου και να νιώσω με τα χείλη μου το περίγραμμα των δικών σου. Να σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά και να με αγκαλιάσεις και εσύ με το ίδιο πάθος όπως τότε. Και έγινε. Και τόσοι μήνες δεν πήγαν χαμένοι. Και μπορώ επιτέλους να πιστέψω στην αγάπη μας και σε εμάς. Ένιωσα ζωντανή μετά από τόσο καιρό. Δεν με ένοιαζε τίποτα. Είμαι μαζί σου! Σαν να μη πέρασε μια μέρα. Είναι όλα τόσο όμορφα και μια γλυκιά ανατριχίλα εξαπλώνεται σε όλο μου το σώμα και το μυαλό. Είσαι δικός μου! Είμαστε μαζί! Μου έλειψες. Μου έλειψες τόσο πολύ. Επιτέλους ζω. Επιτέλους. Σε αγαπώ και είσαι εδώ μαζί μου να το προσπαθήσουμε από την αρχή.

Ξαφνικά το ξυπνητήρι χτυπάει. Ανοίγω τα μάτια μου. Η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει. Έχω ένα χαμόγελο στα χείλη. Δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω πως κοιμόμουν. Όνειρο ήταν. Όνειρο ήταν. Και μετά η θλίψη και το κενό με γεμίζουν. Γεμίζουν γεμίζουν γεμίζουν και ξεχειλίζουν από τα μάτια μου.